گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان

در کنار دریا مرد پرهیزگاری را دیدم که از زخم پلنگی رنج می‌برد و هیچ دارویی شفابخش آن نبود. او مدت‌ها در این درد گرفتار بود اما پیوسته خدای بزرگ را شکر می‌گفت. از او پرسیدند که به چه دلیل شکر می‌کنی؟ پاسخ داد: شکرگزارم که به گرفتاری و درد مبتلا شده‌ام، نه به گناه و نافرمانی.

اگر آن یارِ عزیز و گرامی‌ام بخواهد مرا با شکنجه و به سختی بکشد، گمان مبر که در آن لحظات پایانی عمر، کوچک‌ترین نگرانی یا غمی برای از دست دادن جانم داشته باشم.

با خود می‌اندیشم که از منِ بنده کوچک و درمانده چه خطایی سر زده است که باعث رنجش خاطر یار شده است؛ چرا که تنها اندوه من در این دنیا، همین دل‌شکستگیِ او از من است.