گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان

یکی از مردان پارسای لبنان که مقامات معنوی‌اش در سرزمین‌های عربی زبانزد و کراماتش معروف بود، به مسجد جامع دمشق وارد شد. در کنار حوض آب مشغول وضو گرفتن بود که پایش لغزید و به درون حوض افتاد و با سختی بسیار توانست خود را نجات دهد. پس از پایان نماز، یکی از همراهان پرسید: «اجازه می‌خواهی سوالی بپرسم؟ به یاد دارم که شما بر روی دریای مغرب راه می‌رفتی و پایت حتی خیس نمی‌شد؛ امروز چه اتفاقی افتاد که در این مقدار کمِ آب، نزدیک بود جان ببازی؟» شیخ در اندیشه فرو رفت و پس از تأملی طولانی، سر بلند کرد و گفت: «مگر نشنیده‌ای که پیامبر اسلام (ص) فرمود...»

«من وقتی با خداوند دارم که در آن وقت، نه فرشته‌ای مقرب و نه پیامبری مرسل، گنجایش همراهی با مرا ندارند.»

و پیامبر نگفت که همواره در این حالت است؛ همان‌طور که گاهی با جبرئیل و میکائیل (فرشتگان مقرب) مشغول بود و گاهی با همسرانش حفصه و زینب به امور زندگی می‌پرداخت. شهودِ عارفانِ راستین، مدام میانِ «تجلی» (ظهورِ انوارِ الهی) و «استتار» (پوشیدگی و بازگشت به عالمِ اسباب) در نوسان است.

«معشوق (خداوند) را بدون هیچ واسطه‌ای مشاهده می‌کنم، و سپس حالی به من دست می‌دهد که مرا از راه به در می‌برد (و در دریای حیرت غرق می‌کند).»