گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان

شخصی از بزرگان در مجلسی حضور داشت و مردم با اغراق فراوان از صفات نیکوی او تعریف می‌کردند. او که از این تمجیدها آگاه بود، سرش را بلند کرد و گفت: «حقیقتِ من همان چیزی است که خودم درباره‌اش می‌دانم و نه آن‌چه شما می‌گویید.»

در محفلی، گروهی مشغولِ ستایشِ بیش‌از‌حد از یکی از بزرگان بودند؛ او سر بلند کرد و گفت: «من آن کسی هستم که خودم به حقیقتِ درونم آگاهم (و ستایشِ شما بر من تأثیری ندارد).»

در مجلسی، گروهی مشغول ستایشِ یکی از بزرگان بودند و در وصف صفات نیکوی او زیاده‌روی می‌کردند. آن مرد که حقیقتِ حالِ خود را می‌دانست، سر بلند کرد و گفت: من آن‌کسی هستم که خودم از درونِ خود آگاهم و آنچه شما می‌گویید، تمامِ حقیقت نیست.

یکی از بزرگان در محفلی حضور داشت و مردم با غلو و زیاده‌روی، او را به خاطر صفات نیکویش ستایش می‌کردند. آن بزرگ سرش را بلند کرد و گفت: حقیقتِ من، همان چیزی است که خودم از خودم می‌دانم (و شما از آن بی‌خبرید).

شخصی بزرگوار را در مجلسی بسیار ستایش می‌کردند و در برشمردن ویژگی‌های نیکوی او زیاده‌روی می‌کردند. آن بزرگ سر بلند کرد و گفت: من آن کسی هستم که خودم از درون خود خبر دارم و می‌شناسم و ستایش‌های شما حقیقت درونی مرا تغییر نمی‌دهد.

در مجلسی، شخصی از بزرگان را به شدت ستایش می‌کردند و در بیانِ ویژگی‌های نیکوی او زیاده‌روی می‌نمودند. آن بزرگ سر بلند کرد و با هوشیاری گفت: حقیقتِ من، همان چیزی است که خودم درباره‌ی خودم می‌دانم و با این حرف، ستایش‌های اغراق‌آمیز آن‌ها را بی‌اعتبار دانست.

در جمعی، بزرگی را بیش از حدِ معمول می‌ستودند و در توصیفِ کمالاتش زیاده‌روی می‌کردند. او سر بلند کرد و با هوشیاری گفت: «من به حقیقتِ باطنِ خویش آگاه‌ترم؛ این ستایش‌ها بر اساسِ ظاهرِ من است، نه واقعیتِ درونی‌ام.»

در یک مجلس، یکی از بزرگان را به شدت مدح و ستایش می‌کردند و در برشمردن ویژگی‌های نیکوی او غلو می‌کردند. آن بزرگوار سرش را بلند کرد و گفت: «من آن‌گونه‌ام که خودم می‌دانم و به حقیقتِ درونی‌ام آگاه‌ترم؛ نه آن‌گونه که شما می‌ستایید».

عده‌ای در یک مجلس، یکی از بزرگان را به شدت می‌ستودند و در بیان ویژگی‌های نیکو و فضایل او زیاده‌روی می‌کردند. آن بزرگوار سرش را بلند کرد و گفت: «من کسی هستم که حقیقتِ وجودی‌ام را تنها خودِ من می‌دانم (و این تعریف‌ها با واقعیتِ درونِ من همخوانی ندارد).»

در مجلسی، شخصی بزرگ‌زاده را بیش از حدِ لیاقتش ستایش می‌کردند و در وصفِ خوبی‌های او غلو می‌نمودند. او که بر حقیقتِ وجودی‌اش آگاه بود، سر بلند کرد و گفت: «من تنها کسی هستم که عیوبِ پنهانی و حقیقتِ خود را می‌شناسم و می‌دانم که این ستایش‌ها تا چه حد از واقعیت دور است.»

در این بخش، متن ارسالی شامل محتوایی برای تفسیر نیست.

عموم مردم، طاووس را به خاطرِ نقش و نگار و زیباییِ ظاهرش ستایش می‌کنند، اما طاووسِ زیبا در درونِ خویش از زشتیِ پاهایش شرمسار است.