گلستان - باب دوم در اخلاق درویشان

به خاطر دارم که در دوران کودکی، بسیار به عبادت می‌پرداختم، شب‌ها بیدار می‌ماندم و مشتاق زهد و پرهیزکاری بودم. شبی در خدمت پدرم -که رحمت خدا بر او باد- نشسته بودم. تمام شب چشم بر هم نگذاشتم و قرآن کریم را در آغوش داشتم، در حالی که گروهی در اطراف ما خوابیده بودند. به پدرم گفتم: از میان این جمع، کسی سر از خواب برنمی‌دارد که دو رکعت نماز بخواند؛ چنان در خوابِ غفلت فرو رفته‌اند که گویی نخوابیده‌اند، بلکه مرده‌اند. پدر پاسخ داد: جان پدر، اگر تو نیز به جای غیبت کردن و عیب‌جویی از مردم، خوابیده بودی، بسیار بهتر از این بود که در پوستینِ مردم افتاده و پشت سرشان بدگویی کنی.

انسانِ مدعی و خودبین، جز خود و اعمالش را نمی‌بیند؛ زیرا حجابِ پندار و خودپسندی، جلوی دیدگانِ او را گرفته است و نمی‌گذارد واقعیت را ببیند.

اگر خداوند به تو بصیرت و بینش الهی ببخشد، در خواهی یافت که هیچ‌کس از تو ناتوان‌تر و پرخطاتر نیست (زیرا به عیب‌های خود آگاه می‌شوی).