گلستان - باب اول در سیرت پادشاهان

زمانی که هارون‌الرشید مالکیت سرزمین مصر را به دست آورد، تصمیم گرفت برخلافِ آن حاکم سرکشی که از سر غرور ادعای خدایی می‌کرد، این ولایت را تنها به بی‌مقدارترین و نادان‌ترین بندگانش بسپارد. او برده‌ای به نام خصیب داشت که در نادانی شهره بود. این فرد چنان بی‌خرد بود که وقتی کشاورزان از باران بی‌موقع و نابودی پنبه‌زارها به او شکایت بردند، با حماقت پیشنهاد کرد که به جای پنبه، پشم بکارند.

خداوند چنان روزی و نعمتی را نصیبِ افراد نادان و بی‌خرد می‌کند که صاحبانِ خرد و دانش در راه رسیدن به آن درمانده و ناتوان می‌مانند.

در دنیا بسیار دیده شده است که افرادِ بی‌کفایت و نادان، محترم و گرامی شمرده می‌شوند و در مقابل، انسان‌های دانا و فرهیخته، خوار و بی‌مقدار می‌گردند.

کیمیاگری که با رنج و غصه در آرزوی یافتن اکسیر پیر شده و جانش را از دست داده است، اما در همان حال، یک فرد ابله و نادان، بدون هیچ تلاشی در ویرانه‌ای گنجی پیدا می‌کند.