گلستان - باب اول در سیرت پادشاهان

دو برادر بودند که یکی به خدمت سلطان مشغول بود و دیگری با تکیه بر نیروی بدنی خود کسب روزی می‌کرد. روزی برادر ثروتمند به برادر تهیدست گفت: چرا خدمت نمی‌کنی تا از سختیِ کارِ بدنی رها شوی؟ او در پاسخ گفت: تو چرا کار نمی‌کنی تا از ذلتِ خدمت کردن به دیگران رها شوی؟ چرا که خردمندان گفته‌اند: اگر نان خودت را بخوری و آسوده بنشینی، بسیار بهتر از آن است که کمربند خدمت را به کمر ببندی و مطیع دیگران باشی.

سختی کشیدن و انجام کارهای بسیار دشوار (مانند ورز دادنِ آهنِ گداخته با دست خالی) بسیار ارزشمندتر از این است که با دست‌های بسته و حالتی خاضعانه و حقیرانه در مقابل پادشاه بایستی.

تمامِ عمرِ باارزشِ انسان در این نگرانی و دغدغه سپری شد که در تابستان چه بخورم و در زمستان چه بپوشم؛ یعنی تمام ذهنِ من درگیرِ تأمینِ نیازهایِ اولیه و ظاهری زندگی شد.

ای شکمِ حریص و بی‌پروا، با اندکی قناعت کن، تا مجبور نشوی در برابر دیگران برای به دست آوردنِ نان، کمر به بندگی خم کنی.