گلستان - باب اول در سیرت پادشاهان

همراه گروهی از بزرگان در کشتی بودم که قایق کوچکی در نزدیکی ما غرق شد و دو برادر در گرداب افتادند. یکی از بزرگان به قایق‌چی گفت اگر هر دو را نجات دهی برای هرکدام پنجاه دینار پاداش می‌دهم. قایق‌چی به آب زد و یکی را نجات داد اما دیگری غرق شد. من گفتم عمر آن شخص به پایان رسیده بود و تقدیرش چنین بود که او بمیرد و به همین دلیل در نجاتش تعلل کردی و برای نجات دیگری شتافتی. قایق‌چی خندید و گفت حرف تو از نظر تقدیر درست است اما انگیزه درونی من این بود که آن کسی که نجات دادم در دوران کودکی‌ام در بیابان به من کمک کرده بود و آن که غرق شد قبلاً مرا آزار داده بود.

من در پاسخ گفتم خداوند راست می‌گوید که هر کس کار نیکی انجام دهد برای خود انجام داده و هر کس بدی کند به ضرر خودش کرده است.

به کار و نیاز افراد فقیر و نیازمند رسیدگی کن و گره از کارشان بگشا، چرا که ممکن است تو نیز در زندگی روزی به کمک دیگران نیاز پیدا کنی.