گلستان - باب اول در سیرت پادشاهان

شیادی با بافتن موهایش خود را از نوادگان پیامبر (علوی) جلوه داد و همراه کاروان حج وارد شهری شد و ادعا کرد که از حج بازگشته است. او قصیده‌ای را که سروده‌ی دیگران بود، به نام خود به پادشاه تقدیم کرد. پادشاه به او پاداش و احترام زیادی بخشید، تا اینکه یکی از درباریان که همان سال از سفر دریایی آمده بود، گفت که او را در عید قربان در بصره دیده است؛ پس معلوم شد حاجی نیست. دیگری گفت که پدر او در شهر ملطیه مسیحی بوده، پس چگونه می‌تواند از سادات باشد؟ همچنین متوجه شدند شعرش متعلق به دیوان انوری است. پادشاه دستور داد او را بزنند و تبعید کنند که چرا چندین دروغ بزرگ را با هم درآمیخته است.

آن مرد گفت: ای پادشاه، اجازه دهید یک سخن دیگر در حضور شما بگویم؛ اگر این حرفم راست نباشد، به هر مجازاتی که بخواهید، تن می‌دهم. پادشاه گفت: بگو ببینم آن چیست.

گفت: دوغ.

پادشاه خندید و گفت: راست‌ترین سخنی که در تمام عمرش گفته، همین بوده است. سپس دستور داد هرچه او آرزو داشت برایش فراهم کنند و او را با خوشی و رضایت راهی کردند.