گلستان - باب اول در سیرت پادشاهان

درویشی قانع و گوشه‌نشین در جایگاه خود آرام گرفته بود که پادشاهی از کنار او گذشت. درویش چون به آرامشِ قناعت رسیده بود، به شاه اعتنایی نکرد. شاه که به قدرت خود مغرور بود، رنجید و درویشان را به حیوانات تشبیه کرد. وزیر نزد درویش رفت و او را بابت بی‌ادبی سرزنش کرد. درویش پاسخ داد: از کسی توقع خدمت داشته باش که از تو نعمتی می‌طلبد؛ بدان که پادشاهان برای محافظت از مردم گماشته شده‌اند، نه مردم برای خدمت‌گزاری به شاهان.

امروز شخصی را می‌بینی که در کامروایی و خوشی به سر می‌برد، اما هم‌زمان شخص دیگری از سختی‌ها و رنج‌های روزگار در عذاب است.

زمانی که تقدیر الهی فرا برسد و مرگ یا پایان کار پیش آید، تفاوت میان جایگاه شاهی و بندگی از میان می‌رود و همه در برابر سرنوشت یکسان می‌شوند.

پادشاه از سخن درویش تحت تأثیر قرار گرفت و از او خواست که حاجتی بطلبد. درویش پاسخ داد که تنها خواسته‌ام این است که دیگر برایم مزاحمتی ایجاد نکنی و سپس از او پندی خواست.

اکنون که ثروت و قدرت در اختیار توست، از آن بهره ببر و کار خیر کن، چرا که این ملک و حشمت پایدار نیست و دست به دست می‌چرخد و به تو وفا نخواهد کرد.