گلستان - باب اول در سیرت پادشاهان

کشتی‌گیری ماهر بود که ۳۶۰ فن کشتی را می‌دانست و هر روز یکی از آن‌ها را تمرین می‌کرد. او به یکی از شاگردانش علاقه داشت، بنابراین ۳۵۹ فن را به او آموخت اما یک فن را مخفی نگه داشت و از آموزش آن خودداری کرد. آن شاگرد در نهایت در کشتی بسیار قدرتمند شد و کسی در آن زمان توان مقابله با او را نداشت. شاگرد با غرور پیش پادشاه مدعی شد که استادش فقط به خاطر سابقه و احترامِ معلمی بر او برتری دارد، وگرنه از نظر قدرت و فن با او برابر است. پادشاه که از این گستاخی ناراضی بود، فرمان داد تا با هم مسابقه دهند.

جایگاهی وسیع برای مسابقه آماده کردند و بزرگان و پهلوانان حضور یافتند. شاگرد مانند فیلِ مست و خروشان وارد میدان شد، با چنان قدرتی که اگر کوهی از مس هم بود، آن را از جا می‌کند. استاد که می‌دانست شاگرد از نظر جسمی قوی‌تر است، از همان فن مخفی که به او نیاموخته بود استفاده کرد. شاگرد راه مقابله با آن را نمی‌دانست، پس استاد او را با دو دست بلند کرد و بر زمین کوبید. فریاد تشویق مردم بلند شد. پادشاه به استاد جایزه داد و شاگرد را به خاطر اینکه علیه استادش ادعای قدرت کرده بود، سرزنش کرد. شاگرد گفت: ای پادشاه، او با زورِ بازو بر من پیروز نشد، بلکه یک فن کشتی بود که استاد همیشه از من دریغ می‌کرد و امروز با همان فن بر من غلبه کرد.

استاد پاسخ داد: برای چنین روزی است که خردمندان گفته‌اند به دوست خود آن‌قدر قدرت نده که اگر روزی دشمنت شد، بتواند به تو آسیب برساند. مگر نشنیده‌ای که آن فرد در مواجهه با ناسپاسی شاگردش چه گفت؟

یا وفاداری در این دنیا وجود ندارد و یا کسی در این دوران به آن عمل نمی‌کند.

هیچ‌کس علم تیراندازی را از من نیاموخت، مگر اینکه سرانجام مرا هدفِ تیرِ خود قرار داد.