گلستان - باب اول در سیرت پادشاهان

حکایت می‌کنند ستمگری بود که هیزمِ دست‌رنجِ بینوایان را به بهایی بسیار ناچیز و ناعادلانه می‌خرید و به ثروتمندان به قیمتِ گزاف و با زورِ اجبار می‌فروخت. انسانی صاحب‌دل از کنارش گذشت و او را پندی داد.

اگر قدرت و نفوذ تو در برابر ما انسان‌های ضعیف کارساز است و می‌توانی بر ما چیره شوی، بدان که این قدرت در پیشگاه خداوند که دانایِ اسرارِ پنهان است، هیچ جایگاهی ندارد و نمی‌توانی از عدل او بگریزی.

حاکم از شنیدن این نصیحت خشمگین شد و چهره در هم کشید و به سخن آن مرد هیچ توجهی نکرد. تا اینکه شبی آتش از آشپزخانه به انبار هیزمش سرایت کرد و تمام دارایی‌اش در آتش سوخت و او را از جایگاه اشرافی و آسوده‌اش به خاکستر داغ و تیره روزی نشاند. اتفاقاً همان مردِ صاحب‌دل از آنجا عبور می‌کرد و او را دید که با یارانش درباره منشأ آتش با حیرت سخن می‌گفت؛ آن مرد گفت: این آتش از سوزِ دلِ بینوایانی است که به آن‌ها ستم روا داشتی.

تا زمانی که در توان داری، سعی کن دلی را نشکنی و اندوهگین نسازی؛ زیرا آهِ برخاسته از دلِ شکسته انسان مظلوم، آن‌چنان قدرتی دارد که می‌تواند جهانی را زیر و رو کند و بنیانِ ظالم را برکند.

چه بسیار سال‌ها و عمرهای طولانی‌ای خواهد گذشت که مردمانِ دیگر بر روی خاکِ گورِ ما قدم خواهند زد و ما در زیر خاک خفته خواهیم بود.