گلستان - باب اول در سیرت پادشاهان

یکی از غلامانِ «عمرو لیث» فرار کرد. مأموران او را تعقیب کردند و بازگرداندند. وزیر که با آن غلام خصومت شخصی داشت، به پادشاه پیشنهاد کرد که او را بکشد تا دیگر بندگان جرئتِ نافرمانی نداشته باشند. آن بنده در برابرِ عمرو سر بر زمینِ تعظیم نهاد و گفت:

هر پیشامدی که برای من رخ دهد، اگر تو آن را بخواهی و بپسندی، برای من قابل قبول است؛ زیرا بنده در برابر فرمانِ خداوندگارِ خود، جایگاهی برای ادعا و اعتراض ندارد.

اما چون من پرورش‌یافته و نمک‌خورده این خانواده هستم، دلم نمی‌خواهد تو در روز قیامت به خاطرِ کشتنِ من دچارِ گناه و گرفتارِ عقوبت شوی. اجازه بده ابتدا من وزیر را بکشم، سپس تو به قصاصِ آن جنایت، دستورِ کشتنِ مرا بده تا قانون به درستی اجرا شود. پادشاه خندید و از وزیر پرسید: چه فکر می‌کنی؟ وزیر گفت: ای پادشاه، به خاطرِ خدا این آدمِ گستاخ را ببخش و آزاد کن تا مرا در بلایِ تازه‌ای نیندازد. خطایِ اصلی از من بوده و سخنِ خردمندان درست است که گفته‌اند:

اگر با کسی که با کلوخ به تو حمله می‌کند واردِ مبارزه شوی، در نهایت به خاطرِ نادانی، سرِ خود را به خطر می‌اندازی و می‌شکنی.

هنگامی که تیری به سمتِ دشمن رها می‌کنی، بدان که ممکن است خودت نیز در تیررسِ او قرار بگیری و آسیب ببینی.