گلستان - باب اول در سیرت پادشاهان

پادشاهی به بیماری هولناکی دچار شده بود که گفتن نامش شایسته نیست. پزشکان یونانی توافق کردند که برای این درد درمانی وجود ندارد، مگر اینکه زهر (کیسه صفرا) یک انسان که ویژگی‌های خاصی دارد، تهیه شود.

آن‌ها پسر دهقانی را با ویژگی‌های مورد نظر پیدا کردند. پدر و مادرش را با ثروت فراوان راضی کردند و قاضی نیز حکم داد که ریختن خون یکی از رعایا برای سلامت پادشاه جایز است. وقتی جلاد آماده شد، پسر به آسمان نگریست و لبخند زد. پادشاه پرسید چرا در این موقعیت می‌خندی؟ پسر گفت: فرزند معمولاً به حمایت پدر و مادرش تکیه می‌کند و اگر مشکلی داشته باشد پیش قاضی می‌رود و دادخواهی می‌کند. اما حالا پدر و مادر مرا برای پول فروختند، قاضی حکم به مرگ من داد و پادشاه هم صلاح خود را در کشتن من می‌بیند؛ بنابراین جز خدا پناهی ندارم.

به چه کسی شکایت ببرم و فریاد بزنم؟ وقتی که خودت قاضی هستی و کسی نیست که نزدش شکایت تو را ببرم.

دل پادشاه با این سخنان دگرگون شد، اشک در چشمانش حلقه زد و گفت کشته شدن من بهتر از ریختن خونِ بی‌گناه است. سر و چشمان پسر را بوسید، او را در آغوش گرفت، ثروت زیادی به او بخشید و آزادش کرد. می‌گویند در همان هفته بیماری پادشاه بهبود یافت.

من همچنان در اندیشه‌ی آن شعری هستم که یک فیل‌بان بر لب رود نیل گفت.

اگر بدانی که مورچه زیر پای تو چه حالی دارد، می‌فهمی که حالِ تو در زیر پای فیل دقیقاً همان‌طور است.