گلستان - باب اول در سیرت پادشاهان

داستان فردی بدسیرت و مردم‌آزار را نقل می‌کنند که سنگی به سرِ فردی پارسا زد. آن درویشِ پارسا در آن لحظه تواناییِ تلافی نداشت، پس سنگ را نزد خود نگاه داشت تا اینکه روزی پادشاه بر آن مرد خشم گرفت و او را در چاه انداخت. درویش نزد او آمد و همان سنگ را به سرش زد. آن مرد پرسید تو کیستی و چرا این سنگ را به من زدی؟ درویش گفت من همانم که در فلان روز بر سرم سنگ زدی. مرد پرسید چرا این مدت طولانی صبر کردی؟ درویش پاسخ داد که در آن زمان از قدرت و جایگاه تو می‌ترسیدم، اما اکنون که تو را در چاه گرفتار دیدم، این فرصت را برای انتقام غنیمت شمردم.

هرگاه دیدی که فردی ناشایست و بدکردار، بخت و اقبال با او همراه است، عاقلان توصیه می‌کنند که در برابرش تسلیم باشی و با او درنیفتی.

چون توانایی و ابزار لازم برای مقابله با افرادِ خشن و خطرناک را نداری، بهتر آن است که با آنان وارد جنگ و جدال نشوی.

هر کس بخواهد با فردی که قدرت و توانایی‌اش همچون پولاد سفت و سخت است درگیر شود، جز اینکه بازوی ضعیف خود را آزار دهد و آسیب ببیند، نتیجه‌ای نخواهد گرفت.

صبر کن تا زمانه و گردش روزگار دست و پای او را ببندد و قدرتش را از او بگیرد، آنگاه می‌توانی به دلخواه خود انتقامت را از او بستانی.