گلستان - باب اول در سیرت پادشاهان

یکی از پادشاهان روزگاران گذشته در اداره کشور کوتاهی می‌کرد و سپاهیان را در تنگنا می‌گذاشت؛ در نتیجه دشمنی سرسخت به کشور حمله کرد و تمام لشکر او را تنها گذاشتند و گریختند.

وقتی پادشاهی از بخشیدن مال و حقوق به سپاهیان دریغ می‌کند، سرباز نیز تمایلی ندارد که در میدان نبرد، جان خود را به خطر بیندازد و شمشیر بزند.

از میان کسانی که خیانت کردند، با یکی دوست بودم. او را سرزنش کردم و گفتم: ای پست‌فطرتِ ناسپاس، چطور بخاطر تغییر وضعیتی جزئی، به مخدوم دیرینه‌ات پشت کردی و حقِ سال‌ها لطف و نعمت او را نادیده گرفتی؟ او پاسخ داد: اگر با بزرگواری مرا ببخشی، باید بدانی که در این واقعه اسبم بی‌خوراک بود و زینم در گروِ طلبکار؛ و پادشاهی که برای زر دادن به سپاهی خسیس باشد، نمی‌توان انتظار داشت کسی به پایش جان‌فشانی کند.

به سربازِ جنگجو پول بده تا برایت جان‌فشانی کند، وگرنه اگر به او پول ندهی، او از میدان نبرد می‌گریزد.

سربازی که شکمش سیر باشد، با قدرت حمله می‌کند و می‌جنگد؛ اما آنکه شکمش گرسنه باشد، با فرار کردن، ضربه خود را وارد می‌کند (یعنی میدان را خالی می‌کند).