گلستان - باب اول در سیرت پادشاهان

یک درویشِ پاک‌نهاد که دعایش به اجابت می‌رسید، در بغداد پدیدار شد. حجاج بن یوسف حاکمِ وقت، او را احضار کرد و از او خواست برایش دعای خیری کند. درویش در کمال شهامت گفت: خدایا جانش را بستان. حجاج با حیرت پرسید: برای خدا این چه دعایی است؟ درویش پاسخ داد: این بهترین دعا برای تو و تمام مسلمانان است.

پادشاهی و حکومت بر جهان به چه کارِ تو می‌آید؟ بهتر است بمیری و از این دنیا بروی، تا اینکه زنده بمانی و به آزار مردم بپردازی.

درویشی که دعاهایش نزد خداوند پذیرفته می‌شد، در شهر بغداد پیدا شد. خبرش را به حجاج یوسف (حاکم ظالم وقت) رساندند. حجاج او را احضار کرد و از او خواست که دعای خیری برایش بکند. درویش گفت: خدایا جانش را بگیر (او را بمیران). حجاج با تعجب پرسید: برای خدا بگو این چه دعایی است؟ درویش پاسخ داد: این دعای خیر است هم برای تو (که دیگر گناه نکنی) و هم برای همه مسلمانان (که از شر تو در امان بمانند).

ای کسی که قدرت داری و به زیردستان خود ظلم می‌کنی، گمان می‌کنی این فرصتِ قدرت و حکمرانی تو تا چه زمانی باقی خواهد ماند؟

این حکمرانی و پادشاهی بر جهان به چه دردی می‌خورد؟ مرگ تو برای خودت و مردم بهتر از این است که بخواهی با آزار دادنِ دیگران زندگی کنی.