دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۶
سعدی
نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه
آه از تو که در وصف نمی آیی آه
هرکس به رهی می رود اندر طلبت
گر ره به تو بودی نبدی اینهمه راه