دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۵
سعدی
ما را نه ترنج از تو مرادست نه به
تو خود شکری پسته و بادام مده
گر نار ز پستان تو که باشد و مه
هرگز نبود به از زنخدان تو به