دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۴
سعدی
بگذشت بر آب چشم همچون جویم
پنداشت کزو مرحمتی می جویم
من قصهٔ خویشتن بدو چون گویم؟
ترکست و به چوگان بزند چون گویم