دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۲
سعدی
آن رفته که بود دل بدو مشغولم
وافکنده به شمشیر جفا مقتولم
بازآمد و آن رونق پارینش نیست
خط خویشتن آورد که من مغرولم