دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۱
سعدی
آن دوست که دیدنش بیارید چشم
بی دیدنش از دیده نیاساید چشم
ما را ز برای دیدنش باید چشم
ور دوست نبینی به چه کار آید چشم