دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۲
سعدی
چون صورت خویشتن در آیینه بدید
وان کام و دهان و لب و دندان لذیذ
می گفت چنانکه می توانست شنید
بس جان به لب آمد که بدین لب نرسید