دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۸
سعدی
من دوش قضا یار و قدر پشتم بود
نارنج زنخدان تو در مشتم بود
دیدم که همی گزم لب شیرینش
بیدار چو گشتم سر انگشتم بود