دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۸
سعدی
گویند مرو در پی آن سرو بلند
انگشت نمای خلق بودن تا چند؟
بی فایده پندم مده ای دانشمند
من چون نروم که می برندم به کمند؟