دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۰
سعدی
شمع ارچه به گریه جانگدازی می کرد
گریه زده خندهٔ مجازی می کرد
آن شوخ سرش را ببریدند و هنوز
استاده بد و زبان درازی می کرد