دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۹
سعدی
بگذشت و چه گویم که چه بر من بگذشت
سیلاب محبتم ز دامن بگذشت
دستی به دلم فرو کن ای یار عزیز
تا تیر ببینی که ز جوشن بگذشت