دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۵
سعدی
گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوست
یا مغز برآیدم چو بادام از پوست
غیرت نگذاردم که نالم به کسی
تا خلق ندانند که منظور من اوست