دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷
سعدی
خیزم بروم چو صبر نامحتملست
جان در قدمش کنم که آرام دلست
و اقرار کنم برابر دشمن و دوست
کانکس که مرا بکشت از من بحلست