دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰
سعدی
هشیار سری بود ز سودای تو مست
خوش آنکه ز روی تودلش رفت ز دست
بی تو همه هیچ نیست در ملک وجود
ور هیچ نباشد چو تو هستی همه هست