دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۸
سعدی
آن یار که عهد دوستاری بشکست
می رفت و منش گرفته دامان در دست
می گفت دگرباره به خوابم بینی
پنداشت که بعد از آن مرا خوابی هست