دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵
سعدی
دل می رود و دیده نمی شاید دوخت
چون زهد نباشد نتوان زرق فروخت
پروانهٔ مستمند را شمع نسوخت
آن سوخت که شمع را چنین می افروخت