بوستان - باب پنجم در رضا
حکایت
سعدی
شنیدم که دیناری از مفلسی
بیفتاد و مسکین بجستش بسی
به آخر سر ناامیدی بتافت
یکی دیگرش ناطلب کرده یافت
به بدبختی و نیکبختی قلم
برفته ست و ما همچنان در شکم
نه روزی به سرپنجگی می خورند
که سر پنجگان تنگ روزی ترند
بسا چاره دانا بسختی بمرد
که بیچاره گوی سلامت ببرد