دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۵۱
مولویدرک و برداشت
هوش مصنوعیدرونمایه و پیام
این ابیات تصویرگرِ حالِ بیقراری و سرگشتگیِ انسان در گذارِ عمر است که او را همچون مسافری دائمی به تصویر میکشد که پیوندش با سکون و آرامشِ دنیوی گسسته شده است.
شاعر با بهرهگیری از تمثیلِ کشتیِ سرگردان، حسِّ ناامنی و بیمقصد بودنِ زندگیِ خویش را در پهنهی هستی به شکلی عمیق و اندوهگین بازنمایی میکند.
معنای روان
در این روزگار، ما کسانی هستیم که همواره در حال پیمودن زمین و سفر کردنیم و آسایشِ شهر و دلبستگی به آبادیها را پشتِ سر نهادهایم.
نکته ادبی: زمینپیما کنایه از مسافر و رهسپار است و در تقابل با شهرآرایی قرار دارد که به معنای تمایل به سکونت در شهر است.
ما همچون کشتیای هستیم که در دریا راهش را گم کرده و سرگردان مانده است؛ به گونهای که هر روز و هر شب در مکانی متفاوت و بدونِ سرپناهی ثابت به سر میبریم.
نکته ادبی: واژه یاوه در اینجا به معنای گمکرده راه و سرگردان به کار رفته است که بر بیهدفیِ شاعر تأکید دارد.
آرایههای ادبی
شاعر، خود و یارانِ هممسیرش را به کشتیای تشبیه کرده که در تلاطمِ دریا سرگردان و بیمقصد است.
تقابل میانِ صفتِ پویایی و سفر کردن در برابرِ صفتِ سکونت و قرار گرفتن در شهر.