دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۴۴
مولوی
کی پست شود آنکه بلندش تو کنی
شادان بود آنجا که نژندش تو کنی
گردون سرافراشته صد بوسه زند
هر روز بر آن پای که بندش تو کنی