دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۳۱
مولوی
گر هیچ نشانه نیست اندر وادی
بسیار امیدهاست در نومیدی
ای دل مبر امید که در روضهٔ جان
خرما دهی، ار نیز درخت بیدی