دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۰۹
مولوی
غمهای مرا همه بناغم داری
واندر غم خود همچو بناغم داری
گویی که تراام و چرا غم داری
ترسم که نباشی و چراغم داری