دیوان شمس - رباعیات

در این دو بیت، شاعر تقابل میان دو جهان‌بینی متفاوت را ترسیم می‌کند: یکی جهانِ عقلانیت و داناییِ خشک که با معیارهای منطقی به پدیده‌ها می‌نگرد، و دیگری جهانِ شیدایی و عاشقی که فراتر از استدلال است.

شاعر به مخاطب هشدار می‌دهد که تا زمانی که طعمِ عشق و ازخودبی‌خود شدن را نچشیده باشد، نخواهد توانست احوالِ عاشقان را درک کند و هرگونه قضاوت یا خنده‌ای از سوی ناظرانِ عقل‌گرا، نشان از بی‌تجربگیِ آنان در وادیِ عشق دارد.