دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۹۵
مولوی
سوگند همی خورد پریر آن ساقی
می گفت به حق صحبت مشتاقی
گر باده دهم به شهری و آفاقی
عقلی نگذارم به جهان من باقی