دیوان شمس - رباعیات

این ابیات به تبیینِ گذرا بودنِ احوالِ روزگار و تقابلِ شدیدِ میان خوشی‌هایِ گذشته و رنج‌هایِ کنونی می‌پردازد. شاعر در فضایی آکنده از حسرت، بر این حقیقت تأمل می‌کند که چگونه چرخ گردون، آدمی را از اوجِ سعادت به حضیضِ بلا می‌کشاند.

در بخش دوم، نگاهِ شاعر به تقدیر و مشیتِ الهی معطوف می‌شود. او با پذیرشِ این حقیقت که سرنوشتِ انسان از پیش در دیوانِ قضا نگاشته شده است، به بیانِ این نکته می‌پردازد که هر دو سویِ ماجرا—چه شادیِ دیروز و چه اندوهِ امروز—همه در حکمِ روزی و سهمِ مقرر شده برای انسان است که دستِ تقدیر آن را رقم زده است.