دیوان شمس - رباعیات

این دو بیت بیانگر عشقی عمیق و خالصانه به محبوبی یگانه است که فراتر از قیود زمانی و مکانی، تنها پناه و تکیه‌گاه عاشق در تمام مراتب هستی است. شاعر با زبانی ستایشگرانه، معشوق را تنها وجودی می‌داند که شایسته دلبستگی است و تنها اوست که می‌تواند گره از کار فروبسته عاشق بگشاید.

فضا و لحن کلام، فضای مناجات و ستایش است؛ جایی که عاشق با اعتراف به عجز خود در برابر عظمت معشوق، تمام امید خویش را به کرم و نگاه پرمهر او معطوف می‌کند.