دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۵۶
مولوی
در خاک اگر رفت تن بیجانی
جان بر فلک افرازد و شاذروانی
در خاک بنفشه ای بپایید و برست
چون برندهد سرو چنان بستانی