دیوان شمس - رباعیات

این ابیات تصویری استعاری از دیدار محبوب در دل تیرگی‌های زندگی است. شاعر با بهره‌گیری از نمادهای طبیعت، ورود معشوق را به طلوع خورشید در نیمه‌شب تشبیه کرده است که گره‌های اندوه را می‌گشاید و جان را از سرور و روشنی لبریز می‌کند.

فضای حاکم بر این سروده، ستایش زیبایی یگانه محبوب و قدردانی از امیدبخشی اوست؛ جایی که حضور معشوق نه تنها تاریکی‌های پیرامون را از میان می‌برد، بلکه نویدبخش طراوت و شادمانی است.