دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۸۳۴
مولوی
چون خار بکاری رخ گل می خاری
تا گل ناری بر ندهد گلناری
فعل تو چو تخم و این جهان طاهون است
تا خشت بر آسیا بری خاک آری