دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۹۹
مولوی
بر ظلمت شب خیمهٔ مهتاب زدی
می خفت خرد بر رخ او آب زدی
دادی همه را به وعده خواب خرگوشی
وز تیغ فراق گردن خواب زدی