دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۹۵
مولوی
با یار به گلزار شدم رهگذری
بر گل نظری فکندم از بی خبری
دلدار به من گفت که شرمت بادا
رخسار من اینجا و تو بر گل نگری