دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۹۲
مولوی
لطفی که مرا شبانه اندوخته ای
امروز چو زلف خود پس انداخته ای
چشم توز می مست و من از چشم تو مست
زان مست بدین مست نپرداخته ای