دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۹۰
مولوی
گر آب دهی نهال خود کاشته ای
ور پست کنی مرا تو برداشته ای
خاکی بودم به زیر پاهای خسان
همچون فلکم مها تو افراشته ای