دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۸۷
مولوی
جانم ز طرب چون شکر انباشته ای
چون برگ گل اندر شکرم داشته ای
امروز مرا خنده فرو می گیرد
تا در دهنم چه خنده ها کاشته ای