دیوان شمس - رباعیات

شاعر در این ابیات به نقد تند و صریح ریاکاری و ظاهرگرایی دینی می‌پردازد. او معتقد است کسی که تنها پوسته دین را بر تن دارد اما از حقیقت آن بی‌بهره است، همچون حیوانی است که باری گران‌بها از حکمت و معنویت را حمل می‌کند، اما خود از طعم و لذت آن بی‌نصیب مانده و تفاوت میان بار گرانبها و بار ناچیز را درک نمی‌کند.

در بخش دیگر، شاعر به واکنش جاهلانه انسان در برابر حقیقت اشاره دارد. زمانی که آینه حقیقت، زشتی‌های باطن آدمی را به او نشان می‌دهد، انسانِ ناآگاه به جای اصلاح خویش و پاک کردنِ درون، به ستیز با آینه برمی‌خیزد که این خود نشان از اوج نادانی و انحرافِ ذهن آدمی دارد.