دیوان شمس - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۸۱
مولوی
بازآی که تا به خود نیازم بینی
بیداری شبهای درازم بینی
نی نی غلطم که خود فراق تو مرا
کی زنده رها کند که بازم بینی